Ç’DUHET THËNË KUR TË ZGJOHEMI NGA GJUMI. 

El-hamdu liláhi ledhí ahjáná ba’de má emátená ue ilejhi nushúr.

- Falënderimi i qoftë Allahut, i Cili na rin­gjalli pasi që na bëri të vdekur dhe tek Ai është tubimi.[1]

Lá ilahe ilallahu uahdehu la she­ríke lehu, lehul mulku ue lehul hamdu ue huve alá kuli shejin kadír. Subhánallah uelamdu lilah ue lá iláhe ilallah uallahu Ekber ue lá haule ue lá kuvete ilá biláhil Alijil Adhím. Allahu­megfirlí.”

- S’ka të adhuruar tjetër përveç Allahut Një dhe të Pashoq, Atij i takon Sundimi dhe Lavdërimi dhe Ai është i Plotfuqishëm mbi çdo send. I Madhërishëm qoftë Allahu, Falën­derimi i takon Allahut, s’ka të adhu­ruar tjetër përveç Allahut, Allahu është më i Madhi, s’ka ndryshim e as fuqi pa ndihmën e Allahut të Lartmadhë­rishëm, - pastaj lutet dhe thotë: "O Zoti im, më fal."[2]

El-hamdu liláhi ledhí á’fání fí xhesedí ue rede aleje rúhí ue edhine lí bi dhik­rihi.

- Falënderimi i qoftë Allahut, i Cili ma mbrojti trupin, ma ktheu shpirtin dhe ma mundësoi që ta përmend Atë.[3]

“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të tokës dhe në ndryshimin e natës dhe të ditës ka argu­mente për ata që kanë arsye dhe intelekt. Për ata që e përmendin All-llahun me përkujtim kur janë në këmbë, kur janë ulur, kur janë të shtrirë dhe thellohen në mendime rreth krijimit të qiejve e të tokës, (duke thënë):" Zoti ynë, këtë nuk e kri­jove kot, i Madhërishëm qofsh, na ruaj prej dënimit të zjarrit! Zoti ynë, atë që Ti e fute në zjarr, atë e ke poshtëruar; për mizorët nuk ka ndihmëtarë! Zoti ynë, ne dëgjuam një thirrës që ftonte për be­sim (e që thoshte): " Besojeni Zotin tuaj! E ne be­suam! Zoti ynë, na i fal mëkatet tona dhe pas vdekjes na bashko me të mirët"!

 "Zoti ynë, na jep atë që nëpërmjet të Dërguarve të Tu na e premtove dhe mos na turpëro në Ditën e Kijametit; vërtet Ti je Ai që nuk e shkel prem­timin. Zoti iu përgjigj lutjes së tyre (e tha): "Unë nuk ia humb mundin asnjërit prej jush, mashkull qoftë a femër. Ju jeni nga njëri-tjetri, por ata që u dëbuan nga shtëpitë e tyre dhe emigruan, u mun­duan vetëm pse ishin në rrugën Time, luftuan dhe u vranë, atyre do t’ua shlyej mëkatet e tyre dhe do t’i fus në Xhenete ku burojnë lu­menj. Ai është shpërblim nga Allahu, se shpërblimi më i mirë është tek Allahu. T’ju mos mashtrojë bredhja nëpër qytetet e atyre që nuk besuan. Ajo është një kënaqësi e pakët, e pastaj vendi i tyre është Xhehennemi, që është vend mjerimi. Por ata që ia patën frikën Zotit të tyre, ata i kanë Xhenetet ku rrjedhin lumenj dhe aty janë përgjithmonë. Ajo është një pritje nga Allahu, e për të mirët, më e dobishmja është ajo që është tek All-llahu. Po edhe nga ithta­rët e librit ka që e besojnë All-llahun, e beso­jnë atë që ju është shpallur juve dhe atë që u është shpallur atyre. Janë të bindur ndaj Allahut, dhe argumentet e Allahut (në shpallje) nuk i shesin për pak send të kësaj jete. Të tillët kanë shpërblimin e vet tek Zoti i tyre, e Allahu është që llogarinë e bën shp-ejt. O ju besimtarë, bëni durim, bëhuni të qëndrueshëm kundër armi­kut, rrini të përgatitur dhe frikojuni Allahut, nëse dëshironi të shpëtoni!”[4]